غزل ۴۴۱۹ - در کودکی از جبهه من عشق عیان بود

در کودکی از جبهه من عشق عیان بود
گهواره ز بیتابی من تخت روان بود ۱

انگشت نما بود دل سوخته من
آن روز که از عشق نه نام ونه نشان بود ۲

نابسته به ظاهر کمر هستی موهوم
در رشته جان پیچ وخم موی میان بود ۳

از خاک نشینان عدم بود خرابات
روزی که دل ازجمله خونابه کشان بود ۴

بیدارشد ازناله من چرخ گرانخواب
بیتابی من سلسله جنبان زمان بود ۵

. . . جگر لاله ستان بود نمکسود
تا شور جنونم نمک خوان جهان بود ۶

آن درد نصیبم که در ایام بهاران
رنگم گل روی سبد فصل خزان بود ۷

از من به چه تقصیر قدم باز گرفتی
رفتار تو در خانه دل آب روان بود ۸

سیرابم ازین وادی تفسیده برون برد
از صبر عقیقی که مرا زیر زبان بود ۹

چون دست سبو زیر سر از فکر تو شد خشک
دستی که براوبوسه ناکرده گران بود ۱۰

از خون شهیدان تو دایم جگر خاک
رنگین تر و شادابتر از لاله ستان بود ۱۱

صائب نشد از وصل تسلی دل خونین
در دامن گل شبنم من دل نگران بود ۱۲