غزل ۴۴۳۶ - خوب است که بی رنج طلب کام برآید

خوب است که بی رنج طلب کام برآید
آن کام چه ارزد که به ابرام برآید ۱

آتش نفسان گوش به تعظیم بگیرند
هرجا که من سوخته را نام برآید ۲

ریزند کواکب چو عرق از رخ گردون
آن روز که خورشید تو بر بام برآید ۳

نقش قدمش شمع ره گرمروان است
از شوق تو آن کس که ز آرام برآید ۴

در باده اگر سرمه نریزد ادب عشق
فریاد اناالحق ز لب جام برآید ۵

شرمنده ام از عشق که با شغل دوعالم
نگذاشت کباب دل من خام برآید ۶

از گردش چشم تو دل چرخ فروریخت
چون حوصله از عهده این جام برآید ۷

صائب چو ز اندیشه روزی است مرا رزق
زینم چه که برگرد جهان نام برآید ۸