غزل ۴۴۳۷ - حاشا که زعاشق سخن کام برآید

حاشا که زعاشق سخن کام برآید
از سینه آتش نفس خام برآید ۱

بالیدن نخل تو ز پیوند دل ماست
این سرو ز آغوش به اندام برآید ۲

بگذشت ز تلخی همه ایام نشاطم
چون طفل یتیمی که به دشنام برآید ۳

یک چشم زدن چشم تو غایب ز نظر نیست
آهو که گمان داشت چنین رام برآید ۴

شیران جهان گردن تسلیم گذارند
از سلسله زلف تو چون نام برآید ۵

در فکر اثر باش که چون دور کند چرخ
آوازه جمع از دهن جام برآید ۶

بااینهمه آتش که نهان در جگر اوست
صائب که گمان داشت چنین خام برآید ۷