غزل ۴۴۶۱ - سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد

سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد
از ما چه می توان بردباماچه می توان کرد ۱

از خواب غفلت ما در سنگ چون شرر ماند
شوقی که کوهها را ابر سبک عنان کرد ۲

امید خانه سازی از عاشقان مدارید
از خارخار نتوان سامان آشیان کرد ۳

شوری که در دل ماست شوقی که در سرماست
از سنگ می تواند سرچشمه ها روان کرد ۴

شیرین کلامی ما کاری که کرد با ما
چون خواب صبح ما را در دیده ها گران کرد ۵

ای ابر بی مروت تا چند خشک مغزی
ما را غبار خاطر از دیده ها نهان کرد ۶

با شوخ چشمی عشق کوه شکیب هیچ است
در سنگ این شرررا پنهان نمی توان کرد ۷

سررشته تأمل هر کس که داد از دست
چون شمع صائب آخر سردرسرزبان کرد ۸