غزل ۴۴۷۰ - دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد

دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد
خوابی که از خیال است از یاد رفته باشد ۱

از جمع و خرج هستی چون حاصلی نداریم
اوراق زندگانی بر باد رفته باشد ۲

هر کس که زندگی را در بندگی سرآورد
امید هست از اینجا آزاد رفته باشد ۳

زین صیدگاه ما را دلبستگی به دام است
چون دام هست در خاک صیاد رفته باشد ۴

پیچیده است در کوه آواز تیشه او
هرچند از نظرها فرهاد رفته باشد ۵

در جمع کردن دل، کوشش بجاست ما را
گر زین خرابه یک دل آباد رفته باشد ۶

از امتداد هجران ترسی که دارم این است
کز یاد او مبادا بیداد رفته باشد ۷

بر عمر رفته افسوس صاحبدلان ندارند
خرمن چو پاک گردید گو باد رفته باشد ۸

بعد از هلاک گشتن دردی که دارم این است
کز دل غمش مبادا ناشاد رفته باشد ۹

با یاد آن یگانه صائب اگر دو عالم
از یاد رفته باشد از یاد رفته باشد ۱۰