غزل ۴۴۶۹ - چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد

چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد
ذرات عالم او را فرمان پذیر باشد ۱

نقش مراد عالم در خانه اش زند موج
آن را که بالش از خشت، فرش از حصیر باشد ۲

دشمن مطیع گردد چون نفس شد مسخر
مارست تازیانه مرکب چو شیر باشد ۳

فقرست و تنگدستی سرمایه شجاعت
از آدمی گریزد شیری که سیر باشد ۴

از دشمن ملایم زنهار برحذر باش
چون سگ خموش افتاد ناگاه گیر باشد ۵

از طبع سرکه تندی بیرون نمی برد سال
جاهل همان گزنده است هرچند پیر باشد ۶

کف را چه وزن باشد پیش شکوه دریا
در چشم بی نیازان دنیا حقیر باشد ۷

تا در بساط هستی یک مرغ می زند بال
حاشا که دیده دام از صید سیر باشد ۸

از بند اعتبارات هرکس برون نیاید
گر بر فلک برآید صائب اسیر باشد ۹