غزل ۴۴۷۹ - سفر گزین که سخن در وطن غریب نگردد

سفر گزین که سخن در وطن غریب نگردد
شکسته پای وطن را سخن غریب نگردد ۱

نمی توان به وطن ناله ای به درد کشیدن
نوای مرغ چمن در چمن من غریب نگردد ۲

غریب روی زمین گشتم از غریب خیالی
که هیچ کس به وطن همچومن غریب نگردد ۳

تو تا به شعله نغلطی سخن برشته نگردد
تو تا یتیم نگردی سخن غریب نگردد ۴

به هر طرف که روی گل نظربه روی تو دارد
مرو ز باغ که گل در چمن غریب نگردد ۵

فروغ شمع ونسیم گل از پی تو برون رفت
ز رفتن تو چرا انجمن غریب نگردد ۶

گذشت کوهکن داغ دیده با دل پرخون
چگونه لاله خونین کفن غریب نگردد ۷

نبیند از نظر گرم تا غریب نوازی
نوای صائب شیرین سخن غریب نگردد ۸