غزل ۴۵۴۰ - خوش آن که به گوشه ای نشیند

خوش آن که به گوشه ای نشیند
مردم چه که خویش را نبیند ۱

چون بال شود وبال طاوس
نقشی که به مدعا نشیند ۲

از وی چو ندید هیچ کس خیر
چون خواجه ز مال خیر بیند ۳

غیر از انسان که وقت نعمت
از شکر کرانه می گزیند ۴

بی سجده شکر هیچ مرغی
یک دانه ز خاک برنچیند ۵

مشهور شود چو بیت معمور
صائب بیتی که برگزیند ۶