غزل ۴۵۶۳ - می پرستان رابه دل ننشیند از دشمن غبار

می پرستان رابه دل ننشیند از دشمن غبار
زود بردر می زند ازخانه روشن غبار ۱

کار مشکل رابه همت می توان ازپیش برد
می کند درکشور ما رخنه درآهن غبار ۲

آن سیه روزم که از هر جا که خیزد سیل غم
در مصیبت خانه ام افشاند از دامن غبار ۳

خاکساران از دل ما زنگ کلفت می برند
در دیار ما کند آیینه را روشن غبار ۴

بس که راه عشق راافتان وخیزان می روم
می رود در هر قدم سبقت کند بر من غبار ۵

یک نظر دزدیده در صبح بنا گوش تودید
پرتو خورشید شد در دیده روزن غبار ۶

چون شوم صائب غبار خاطریاران ،که من
شسته ام بااشک شادی از رخ دشمن غبار ۷