غزل ۳۰۵۳ - ز قیل و قال تو گر خلق بو نبردندی

زِ قیل و قالِ تو گَر خَلْق بو نَبُردَندی
زِ حَسرت و زِ فِراقَت، همه بِمُردَندی ۱

زِ جانِ خویش اگر بویِ تو نیابَنْدی
چو استخوانْ دل و جان را به سگ سِپُردَندی ۲

اگر نه پَرتوِ لُطْفَت بر آب می‌تابید
به جایِ آب، همه زَهرِ ناب خوردَندی ۳

اگر نه جُرعهٔ آن میْ بِریختی بر خاک
سِتارگان زِ چه رو گِردِ خاک گَردَندی؟ ۴

گَر آفتابِ اَزَل گَرمی‌یی نَبَخشیدی
تَموز و جُمله نَباتاتِ او فَسُردَندی ۵

مُنَزَّهیّ و دَرآمیختن عَجَب صِفَتی‌ست
دَریغ، پَردهٔ اسرار دَرنَوردَندی ۶

اگر نه پَرده بُدی، رَهْ رُوانِ پنهانی
زِ اَنْبُهی همه پاهایِ ما فَشُردَندی ۷

زِ پَرده‌ها اگر آن روحِ قُدس بِنْمودی
عقول و جانِ بَشَر را بَدَن شِمُردَندی ۸

گَر آن بُدی که تو اندیشه کرده‌یی زِ زَحیر
بُتان و لاله رُخانْ جُمله زار و زَردَندی ۹

چو صورتی نَبُدی خوب، جُز تَصَوّرِ تو
شراب‌هایِ مُرَوَّق زِ دَرد دُردَندی ۱۰

اگر خَمُش کُنَمی رازِ عشقْ فَهْم شُدی
وَگَر چه خَلْق همه هِند و تُرک و کُردَندی ۱۱