غزل ۴۶۰۷ - یارنو خط زنگ از دل می زداید بیشتر

یارنو خط زنگ از دل می زداید بیشتر
برگ عیش از نوبهاران می فزاید بیشتر ۱

مستی چشمش یکی صدگشت دردوران خط
دربهاران آب ازسر چشمه زاید بیشتر ۲

درلباس لطف، دل را قهر افزون می گزد
تلخی بادام در شکر نماید بیشتر ۳

لب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است
ازکریمان بی طلب حاجت برآیدبیشتر ۴

زخم خصم ناتوان است از قوی جانکاهتر
نیشتر از تیغ خون رامی گشاید بیشتر ۵

آرزو را صبح بیداری بود موی سفید
حرص درایام پیری می فزایدبیشتر ۶

گر چه لبهای شکر گفتار می چسبد به دل
دل ز من چشم سخنگو می رباید بیشتر ۷

قسمت تن پروران از تنگدستی کاهش است
آسیا بی دانه چون گردید ساید بیشتر ۸

می کند صائب زبان عیبجویان را دراز
کوته اندیشی که خود را می ستاید بیشتر ۹