غزل ۴۶۲۴ - چشم مارا صبح پیری شد شکر خواب دگر

چشم مارا صبح پیری شد شکر خواب دگر
قامت خم شد کمند عمر را تاب دگر ۱

خواب غفلت خانه در چشم گرانجانی که کرد
می شود شور قیامت پرده خواب دگر ۲

از دل چاک است ما را قبله حاجت روا
رو نمی آریم هر ساعت به محراب دگر ۳

شسته ایم از عالم اسباب ما هرچند دست
حلقه بر در می زند هر لحظه سیلاب دگر ۴

گر چه پیری قامت ما را کمان حلقه ساخت
بهر سرگردانی ماگشت گرداب دگر ۵

گرچه پیری برد گیرایی ز دست اختیار
هر سرمو گشت برتن نبض بیتاب دگر ۶

گرچه در جمعیت اسباب پریشانی است جمع
می پرد چشمم همان در جمع اسباب دگر ۷