غزل ۳۰۶۲ - اگر تو مست شرابی، چرا حشر نکنی؟

اگر تو مَستِ شرابی، چرا حَشَر نَکُنی؟
وَگَر شرابْ نداری، چرا خَبَر نکُنی؟ ۱

وَگَر سه چار قَدَح از مَسیحِ جان خوردی
زِ آسْمانِ چهارم، چرا گُذَر نکُنی؟ ۲

ازان کسی که تو مَستی، چرا جُدا باشی؟
وَزان کسی که خُماری، چرا حَذَر نکُنی؟ ۳

چو آفتاب چرا تو کُلاهْ کَژْ نَنَهی؟
زِ نورِ خود چو مَهِ نو، چرا کَمَر نکُنی؟ ۴

چو آفتابِ جَمالِ قَدیمْ تیغ زَنَد
چو کانِ لَعْل، چرا جان و دل سِپَر نکُنی؟ ۵

وَگَر چو نایْ چَشیدی زِ لَعْلِ خوش دَمِ او
چرا چو نِی تو جهان را پُر از شِکَر نکُنی؟ ۶

وَگَر چو ابر تو حامِل شُدی، ازان دریا
چرا چو ابرْ زمین را پُر از گُهَر نکُنی؟ ۷

زِ گُلْشَنِ رُخِ تو، گُلْ رُخانْ هَمی‌جوشَند
چراْ چو حیز و مُخَنَّث نِه‌یی، نَظَر نکُنی؟ ۸

نِگَر به سَبزقَبایانِ باغ، کامده‌اند
به سویِ شاهِ قَبابَخش، چون سَفَر نکُنی؟ ۹

چو خِرقه و شَجَره داری از بهارِ حَیات
چرا سِرِ دلِ خود، جِلْوه چون شَجَر نکُنی؟ ۱۰

چو اِعْتبار ندارد جهان بَرِ درویش
به بَزمِ فقر چرا عیشِ مُعْتَبَر نکُنی؟ ۱۱