غزل ۴۶۶۷ - چین پیشانی ما شد مه عید آخر کار

چین پیشانی ما شد مه عید آخر کار
آن چه می جست دل غمزده، دید آخر کار ۱

بی نسیم سحری غنچه ما خندان شد
قفل از پره خود ساخت کلید آخر کار ۲

ماه عیدی که ز آفاق طلب می کردیم
از غبار دل ما گشت پدید آخر کار ۳

دانه سوخته ماز عرق ریزی سعی
چون شرر از جگر سنگ دمید آخر کار ۴

آب شد گر چه دل شبنم ما از گردش
اینقدر شد که به خورشید رسید آخر کار ۵

ورق دیده یعقوب همین مضمون است
که شود صبح طرب چشم سفید آخر کار ۶

گر چه از چهره گل شبنم ما دور افتاد
به لب تشنه خورشید رسید آخرکار ۷

کاش در جوش گل از خاک مرا بر می داشت
پرو بالی که به فریاد رسیدآخرکار ۸

ثمر تلخی ایام تهیدستی بود
ازنبات آنچه چشاندند به بید آخرکار ۹

از وصال رخ او کامرواشد صائب
انتقام خود از ایام کشید آخرکار ۱۰