غزل ۴۶۷۴ - برفروز از می و زنگ از دل آگاه ببر

برفروز از می و زنگ از دل آگاه ببر
بر فلک جرعه بیفشان کلف از ماه ببر ۱

ثمری نیست دل خام که بر شاخ رسد
چند روزیش به آتشکده آه ببر ۲

فیض، پروانه هر شمع تنک پرتو نیست
از دل چراغی به سر راه ببر ۳

رزق لب تشنه ارباب توکل باشد
بگذر از دلو ورسن، یوسف ازین چاه ببر ۴

خبرحسرت آغوش تهیدست مرا
یک ره ای هاله بیدرد، به آن ماه ببر ۵

صیقل آینه سینه بود روی گشاد
حاجت خویش به دیوان سحرگاه ببر ۶

صائب از چرخ شکایت ز جوانمردی نیست
این غبار از دل آگاه به یک آه ببر ۷