غزل ۴۶۷۹ - چند روزی چو قلم سربه ته انداخته گیر

چند روزی چو قلم سربه ته انداخته گیر
ورقی چند به بازیچه سیه ساخته گیر ۱

نیست در عالم ناساز چو امیدثابت
خانه ها درگذر سیل فنا ساخته گیر ۲

این گهرها که به جمعیت آن می نازی
آخر الامر چو اشک از نظر انداخته گیر ۳

نقش هر لحظه به روی دگری می خندد
هرچه بردی ز حریفان دغا، باخته گیر ۴

نیست چون حوصله یک نگه دورترا
پرده از چهره مقصود بر انداخته گیر ۵

بی مثال است چو رخساره آن جان جهان
از علایق دل چون آینه پرداخته گیر ۶

نیست شایسته افسون، جدایی از خلق
جامه پرشپش از دوش خود انداخته گیر ۷

نیست امید اجابت چو فغان را صائب
علم ناله به افلاک بر افراخته گیر ۸