غزل ۴۷۱۲ - یارب مرا زپوتو منت نگاه دار

یارب مرا زپوتو منت نگاه دار
شمع مرا ز دست حمایت نگاه دار ۱

عاجز بود ز حفظ عنان دست رعشه دار
وقت شباب دامن فرصت نگاه دار ۲

نشتر ز خون مرده گرانی نمی برد
از غافلان زبان نصیحت نگاه دار ۳

چشم طمع به نعمت الوان مکن سیاه
زنهار آبروی قناعت نگاه دار ۴

چون کودکان مکن به تماشا نگاه صرف
این رشته بهر گوهر عبرت نگاه دار ۵

دولت ز دست بسته شود پای دررکاب
با دست باز دامن دولت نگاه دار ۶

در قسمت خدای جهان حیف و میل نیست
ای بی ادب زبان شکایت نگاه دار ۷

درزندگی به خواب مکن صرف عمر خویش
از بهر گور خواب فراغت نگاه دار ۸

غافل مشو ز پاس پریخانه حضور
دل راز چار موجه کثرت نگاه دار ۹

منصور سر به باد ز افشای راز داد
صائب زبان ز راز حقیقت نگاه دار ۱۰