غزل ۴۷۲۹ - ای زلف سرکش تو ز بالا کشید ه تر

ای زلف سرکش تو ز بالا کشید ه تر
مژگان و چشم شوخ تو از هم رمیده تر ۱

از من مپوش چهره که فردوس تازه روی
شبنم نداشته است ز من پاک دیده تر ۲

حیرانی جمال تو شد انجمن فروز
سیماب را ز آینه کرد آرمیده تر ۳

عاشق چگونه در نظر آرد ترا، که هست
سر تا به پای حسن تو از هم رمیده تر ۴

هر چند آفتاب به هر کوچه ای دوید
رسوایی من است به عالم دویده تر ۵

عاشق کسی بود که چو بی اختیار شد
دارد عنان شرم و ادب را کشیده تر ۶

زنهار پا ز عالم حیرت برون منه
کانجاست آسمان ز زمین آرمیده تر ۷

زندان به روزگار شود دلنشین و ما
هر روز می شویم ز دنیا گزیده تر ۸

شاخ از ثمر خم و بی حاصلی فزود
هر چند بیشتر قد ما شد خمیده تر ۹

در کام مار دم زده، انگشت مارگیر
هرگز نبوده است ز من دل گزیده تر ۱۰

صائب مقام دام بود خاکهای نرم
پرهیز کن ز هر که بود آرمیده تر ۱۱