خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از امیدها و آرزوهای خود سخن می‌گوید، با وجود تمام رنج‌ها و دوری‌ها، هنوز عشق و اشتیاق به زندگی و وصال در وجودش زنده است. او از بیماری و ناملایمات زندگی می‌گوید اما تأکید می‌کند که هنوز امید و جوشش درونی دارد. همچنین، شاعر به طبیعت و زیبایی‌های آن مانند گل و باغ اشاره می‌کند و از آرزوی بازگشت به زادگاهش (اصفهان) یاد می‌کند.

رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات به رنج و دوری نیاز به تجربه زندگی برای درک بهتر دارد.

درتن خود یک هدف واراستخوان دارم هنوز
نسبت دوری به آن ابروکمان دارم هنوز

گرچه از بیماری دل رنگ بررویم نماند
یک دوجنگ روبروباز عفران دارم هنوز

چشم تابازست راه گفتگو مسدود نیست
از زبان افتاده ام اما زبان دارم هنوز

جوش گل پرکرد جیب رخنه دیواررا
دست خالی من به پیش باغبان دارم هنوز

گر چه چون منقاراوقاتم به نالیدن گذشت
ناله ای سربسته درهراستخوان دارم هنوز

چون گل رعنا بهارم باخزان آمیخته است
درحریم وصل ازهجران فغان دارم هنوز

گر به ظاهر چون شراب کهنه افتادم زجوش
دربهارفکر،جوش ارغوان دارم هنوز

گرچه برچشمم سفیدی پرده نسیان کشید
از نسیم مصرچشم ارمغان دارم هنوز

چون میان خانه بردوشان توانم سبز شد؟
مشت خاشاکی گمان درآشیان دارم هنوز

گرچه صائب گرد غم از خاطرم هرگز نشست
آرزوی زنده روداصفهان دارم هنوز

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir