غزل ۴۷۷۹ - صحبت عشق و خرد ساز نگردد هرگز

صحبت عشق و خرد ساز نگردد هرگز
بلبل و جغد هم آواز نگردد هرگز ۱

من میخواره و همراهی زاهد، هیهات
صحبت سنگ و سبو، ساز نگردد هرگز ۲

با سیه دل چه کند صحبت روشن گهران؟
زنگ از آیینه سخنساز نگردد هرگز ۳

از خود آرا طمع سیرت شایسته خطاست
که برون ساز، درون ساز نگردد هرگز ۴

تا کسی گل نزند روزن بینایی را
بر رخش رخنه دل باز نگردد هرگز ۵

عجز را مهر به لب زن چو بلا نازل شد
به کمان تیر قضا باز نگردد هرگز ۶

کبک اگر خنده بیجا نکند من ضامن
که گرفتار به شهباز نگردد هرگز ۷

تا تو صائب ز خس و خار نیفشانی دست
شعله آه سرافراز نگردد هرگز ۸