غزل ۴۷۸۰ - دل ما روشن از افلاک نگردد هرگز

دل ما روشن از افلاک نگردد هرگز
تیغ از دامن تر پاک نگردد هرگز ۱

صافی و تیرگی آب ز سرچشمه بود
بی دلی پاک، سخن پاک نگردد هرگز ۲

چشمه روشن خورشید اگر خشک شود
آب در دیده افلاک نگردد هرگز ۳

صرف پاکی مکن اوقات که سیلاب بهار
تا به دریانرسد پاک نگردد هرگز ۴

جام جم تا اثر از چرخ بود در دورست
چون اثر خیر بود، خاک نگردد هرگز ۵

چهره عالم ازو رنگ بهاران دارد
کز خزان خشک رگ تاک نگردد هرگز ۶

پرده شوخی آن حسن نشد سبزه خط
برق پوشیده ز خاشاک نگردد هرگز ۷

نگشاید گره از غنچه پیکان به نسیم
دل که افسرده شود چاک نگردد هرگز ۸

غیر وقت آنچه شود فوت ز اسباب جهان
عارفان را مژه نمناک نگردد هرگز ۹

خنده زخمی است که جان بردن از و دشوارست
زنده دل آن که طربناک نگردد هرگز ۱۰

هر که از عاقبت بیخبری با خبرست
صائب از باده طربناک نگردد هرگز ۱۱