غزل ۴۷۸۷ - دگر که را کنم از اهل درد محرم راز؟

دگر که را کنم از اهل درد محرم راز؟
که رنگ من به زبان شکسته شد غماز ۱

مباش ایمن ازان چشمهای شرم آلود
که چشم دوخته گیرد شکار خود این باز ۲

چو دید طاق دو ابروی یار، برگردید
کسی که گفت روا در دو قبله نیست نماز ۳

ازان ز حلقه بگوشان خط مشکینم
که کرد حسن ترا خط نیازمند نیاز ۴

ز عرض حال در ایام خط مشو غافل
که وقت شام بود تنگ در ادای نماز ۵

دلی که نفس گرم عشق آب نشد
ز آفتاب قیامت نمی رود به گداز ۶

چنان که سیل خس و خار رابه دریا برد
مرا به عشق حقیقی کشید عشق مجاز ۷

حباب مانع جوش و خروش دریا نیست
نگشت مهر خموشی نقاب چهره راز ۸

ترا تردد خاطر کشیده است به بند
که آب، می شود از موج خویش سلسله ساز ۹

به فکر صائب ازان می کنند رغبت خلق
که یاد می دهد از طرز حافظ شیراز ۱۰