غزل ۴۷۸۸ - نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجاز

نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجاز
پلی است آن طرف آب، عشقهای مجاز ۱

ز مرگ بیم ندارم که در قلمرو خاک
عذاب قبر کشیدم ز تنگنای مجاز ۲

اسیر دایره رنگ تا به کی باشم ؟
دلم چو لاله سید شد ازین سرای مجاز ۳

بپوش خرقه عریان تنی ز حضرت عشق
که بند خانه غفلت بود ردای مجاز ۴

مباد هیچ مسلمان اسیر قید فرنگ!
بجان رسیده ام از دست عشوه های مجاز ۵

مبند دل به تماشای این جهان صائب
که یک دو هفته بود همچو گل وفای مجاز ۶