غزل ۴۷۹۳ - ز خط چو یار رخ آل راکند سرسبز

ز خط چو یار رخ آل راکند سرسبز
امید ،مزرع آمال راکند سرسبز ۱

بهارحسن تو افتاده آنقدرتردست
که تخم سوخته خال را کندسرسبز ۲

کسی به وصل شکرمی رسد که چون طوطی
زاشک تلخ پروبال را کند سرسبز ۳

کند امید من آن روز صورتی پیدا
که آب آینه تمثال راکند سرسبز ۴

ز فکر تازه برومندگشت خامه من
که فتح ،رایت اقبال را کند سرسبز ۵

زباده نشو ونماکرد زنگ کلفت من
که آب سبزه پامال را کند سرسبز ۶

کنون که ابر مروت شده است خشک ،مگر
بخون دل کسی آمال را کند سرسبز ۷

زآه و ناله توان یافت حال دل صائب
که ترجمان، سخن لال راکند سرسبز ۸