غزل ۴۷۹۴ - ز سروقدتو شد شوره زار امکان سبز

ز سروقدتو شد شوره زار امکان سبز
ز شمع سبز تو شد بخت این شبستان سبز ۱

ز خط پشت لبت زنده می شود دلها
چنین بود چو کند سبزه آب حیوان سبز ۲

میان اهل جنون سبز چون توانم شد؟
نشد ز گریه من خار این بیابان سبز ۳

به رود نیل رسان خویش راکه هیهات است
کز آب چاه شود بخت ماه کنعان سبز ۴

ز هم گزیر ندارند نوش ونیش جهان
که بی گره نشود نی زشکرستان سبز ۵

چو زنگ از دل من برد باده دانستم
که تخم سوخته گرددبه ابراحسان سبز ۶

تجردی که بود در لباس ،محفوظ است
پناه شیر بود ،هست تانیستان سبز ۷

دل حریص به زنگ قساوت آلوده است
که نان همیشه گدا را شود درانبان سبز ۸

زچشم شور کواکب مجوبرومندی
که هیچ دانه نگرددبه زیردندان سبز ۹

اگر گشایش دل خواهی از بلا مگریز
که دانه می شود اینجاز تیر باران سبز ۱۰

به باده جوش نزد خون خشک من صائب
نشد ز تربیت بحر شاخ مرجان سبز ۱۱