غزل ۴۸۲۷ - شربت بیماری دل تیغ سیراب است وبس

شربت بیماری دل تیغ سیراب است وبس
صندلی درد سر ویرانه سیلاب است وبس ۱

گم مکن ره ،خضر اگر تیری به تاریکی فکند
چشمه حیوان دم شمشیر سیراب است وبس ۲

مجلس اهل ریا چون بوریاافسرده است
آن که دارد آتشی در سینه محراب است وبس ۳

تاگریبان مردم عالم به خون آلوده اند
پاکدامانی که می بینیم قصاب است وبس ۴

ای که می پرسی که در ملک محبت باب چیست
اشک گرم وچهره خونین همین باب است وبس ۵

تیره روزان را خبر ازگردش سیاره نیست
بشکند چون رنگ بر رخسار،مهتاب است وبس ۶

نیست صائب زاهدان خشک رانورشعور
مشرق روشن ضمیران عالم آب است وبس ۷