غزل ۴۸۴۷ - دردی که سازگار تو گردد دواشناس

دردی که سازگار تو گردد دواشناس
زهری که خوشگوار شد آب بقاشناس ۱

نان جوین خویش به از گندم کسان
پهلوی خشک خویش به از بوریا شناس ۲

هر طایری که سایه به فرق تو افکند
از بهر فال، سایه بال هماشناس ۳

از هردری که دست کرم رو گشاده نیست
چون برق و باد بگذر و دارفناشناس ۴

هرخون که در دل تو کند دور آسمان
خون جگر مخور، می لعلی قباشناس ۵

آب مروت از قدح هیچ کس مجوی
خود را حسین و روی زمین کربلاشناس ۶

چون عقل عشق رابشناسد چنان که هست ؟
عیسی شناس نیست طبیب گیاشناس ۷

خود را ز چار موجه تدبیر وارهان
دارالامان خاک، مقام رضاشناس ۸

هر آدمی که نیست دراو رنگ مردمی
بی قدر و اعتبار چو مردم گیاشناس ۹

این آن غزل که گفت نظیری خوش سخن
اقبال اهل دل ز قبول خداشناس ۱۰