غزل ۴۸۴۸ - از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرس

از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرس
طوفان رسیده را ز کنار و میان مپرس ۱

حیران عشق راخبراز هجر و وصل نیست
از خار خشک حال بهار و خزان مپرس ۲

ناخن مزن به سینه ماتم رسیدگان
از بیدلان حدیث دل خونچکان مپرس ۳

پیش خدنگ او سخن از نیشکر مگو
تا مغز هست، یکقلم ار استخوان مپرس ۴

چون گل نظر به سینه صدچاک من فکن
از تیغ بازی مژه دلستان مپرس؟ ۵

از دشمنان خود نتوان بود بی خبر
آخر ترا که گفت که از دوستان مپرس؟ ۶

دوری نیازموده چه داند هجر چیست
از موج آب، حال جگر تشنگان مپرس؟ ۷

تیر کج ازنشان خبر راست چون دهد؟
از طالب نشان، خبر بی نشان مپرس ۸

آن را که هست باتو زبان و دلش یکی
دل رابه خامه تانکنی یکزبان مپرس ۹

در زیر کوه قاف پر مور راببین
از بار عشق، حال دل ناتوان مپرس ۱۰

تا می توان شنید ز موران تلخکام
وصف شکر ز طوطی شیرین زبان مپرس ۱۱

در خاک و خون تپیدن خورشید راببین
دیگر ز بی نیازی آن آستان مپرس ۱۲

بنگر چه رغبت است به ساحل غریق را
صائب عیار شوق من و اصفهان مپرس ۱۳