این شعر از صائب تبریزی به مضامین عرفانی و اخلاقی میپردازد. شاعر از مینوشی و میخانه به عنوان نمادهای عرفانی استفاده کرده و بر آشنایی با حقایق درونی تأکید دارد. همچنین، از بینایی حقیقت، دوری از چشمبدبینی، رحم و مهربانی، و تفکر در اعمال سخن میگوید. در پایان، به گریههای عاشقانه و مستانه اشاره میکند که نشاندهندهی حالات عرفانی است.
متن دارای مضامین عرفانی و اخلاقی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم انتزاعی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژهها و مفاهیم مانند مینوشی و مستی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا گمراهکننده باشد.
غزل ۴۸۶۵ - روشناس اهل مشرب چون در میخانه باش
آشناتر با می از خط لب پیمانه باش ۱
دیده بانی رابه بلبل داد آخر باغبان
چشم بدبینی ببند و چشم صاحب خانه باش ۲
در غبار خط نهان شد خال، رحمی پیش گیر
دام را در خاک چون کردی به فکر دانه باش ۳
صائب امشب نوبت افسانه مژگان اوست
چشم اگر داری به فکر گریه مستانه باش ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
