غزل ۴۹۰۲ - می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوش

می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوش
چون سبوخالی شد ازمی بار می گرددبه دوش ۱

صحبت اشراق راتیغ زبان درکار نیست
صبح چون گردید روشن شمع می گردد خموش ۲

می شود دست نوازش باعث آرام دل
خشت اگر مانع تواند شد خم می را ز جوش ۳

در سخن لب جلوه زخم نمایان می کند
می شود تیغ دودم هرگاه می گردد خموش ۴

صبح آگاهی شود گفتم مراموی سفید
پرده دیگر فزون شد برگرانیهای گوش ۵

بازی جنت مخور، کز بهر عبرت بس بود
آنچه آدم دید ازان گندم نمای جو فروش ۶

شورش عشق است درفرهاد از مجنون زیاد
سیل در کهسار صائب بیشتر دارد خروش ۷