هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی بیانگر دردها و رنج‌های انسان در زندگی است. شاعر از زنجیرهای زندگی، بی‌وفایی دنیا، و دردهای درونی سخن می‌گوید و توصیه می‌کند که با صبر و استواری از این مشکلات گذر کنیم. همچنین، او به پنهان کردن دردها و حفظ اسرار درونی اشاره دارد و از خواننده می‌خواهد در برابر سختی‌ها مقاومت کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای خوانندگان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.

غزل ۴۹۰۷ - باتن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش

باتن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش
پای در زنجیر داری، چشم ازروزن بپوش ۱

پوست چون کرباس برتن می درد زور جنون
ناصح بی درد می گوید که پیراهن بپوش ۲

شبنم گستاخ رابنگر چه برد از بوستان
ازوفای لاله رویان دیده روشن بپوش ۳

درغبار دل نهانم چون چراغ آسیا
گرغبار آلود باشد حرف من،برمن بپوس ۴

باسبکروحان بهار زندگی را بگذران
چشم باگل واکن وبا شبنم گلشن بپوش ۵

جوشن داودی اینجا شاهراه ناوک است
از دل محکم زره در زیر پیراهن بپوش ۶

خلوت عشق است و صد غماز صائب درکمین
رخنه در را ببند و دیده روزن بپوش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۹۰۶ - میکند جان درتن امید، لعل باده نوش
گوهر بعدی:غزل ۴۹۰۸ - خون ما از روی آتشناک می آید به جوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.