غزل ۴۹۰۸ - خون ما از روی آتشناک می آید به جوش

خون ما از روی آتشناک می آید به جوش
از دم گرم بهاران خاک می آید به جوش ۱

جسم خاکی مانع از سیرست جان پاک را
چون شود سرچشمه از گل پاک، می آید به جوش ۲

در دل افسرده ما نیست سامان نشاط
در چنین فصلی که خون خاک می آید به جوش ۳

باده پر زور در ساغر کند دیوانگی
خون ما در حلقه فتراک می آید به جوش ۴

میکند تأثیر عاجز نالی ما در دلش
دیگ سنگین از خس و خاشاک می آید به جوش ۵

در جدایی می شود مژگان ما گوهرفشان
در بریدن آب چشم تاک می آید به جوش ۶

در خم سربسته می وا می کند بال نشاط
در تن خاکی، روان پاک می آید به جوش ۷

فکر رنگین صائب از دریافتن گردد رسا
این شراب از شعله ادراک می آید به جوش ۸