غزل ۴۹۱۸ - برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش

برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش
چون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش ۱

موجه بی دست و پا رادایه ای چون بحر نیست
فارغم از فکر آغاز و غم انجام خویش ۲

چشمه امید رانتوان به خاک انباشتن
ورنه می گشتم ز بی صیدی شکار دام خویش ۳

شکرستانی برای تلخکامان گشته است
غفلت شیرین لبان ازلذت دشنام خویش ۴

دردسر بسیار دارد دردمندیها که من
سوختم چون لاله تاپرکردم ازخون جام خویش ۵

حرص برمن دردهای نسیه راکرده است نقد
صبح نا گردیده می افتم به فکر شام خویش ۶

گرچه مطلب نیست در پیغام دردآلود من
خجلتی دارم،که نتوان گفت، از پیغام خویش ۷

شرم یوسف مانع رسوایی یعقوب ماست
چشم ما درپرده دارد جامه احرام خویش ۸

قوت گویاییی تا در زبان خامه هست
ثبت کن بر صفحه ایام صائب نام خویش ۹