غزل ۴۹۸۷ - سرو گلزار بهشت است قد دلجویش

سرو گلزار بهشت است قد دلجویش
لاله باغ تجلی است رخ نیکویش ۱

من که از رشک دل روشن خود می سوزم
چون ببینم که شود آینه همزانویش ؟ ۲

بخیه راز نهان جوهر شمشیر شده است
بس که شد آینه پردا(ز د)لم ازبویش ۳

خانه اش گر شود از موج حوادث ویران
صائب آن نیست که لنگر بکند ازکویش ۴