غزل ۴۹۹۶ - کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش

کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش
خواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش ۱

بحر و کان را کف افسوس کند بی برگی
گر به بازار برم گوهر یکدانه خویش ۲

از شبیخون نسیم سحر ایمن می بود
شمع می کرد اگر رحم به پروانه خویش ۳

وقت آن خوش که درین دایره همچون پرگار
ازسویدای دل خویش کند دانه خویش ۴

عمر چون باد به تعجیل ازان می گذرد
که تو غافل کنی از کاه جدا دانه خویش ۵

باعث غفلت من شد سخن من صائب
خواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش ۶