غزل ۴۹۹۵ - خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش

خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش
نشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش! ۱

دلی آباد نگردید ز معماری من
حاصلم لغزش پابود زآب و گل خویش ۲

ره نبردم به دلارام خود از بی بصری
گرچه گشتم همه عمر به گرد دل خویش ۳

آه و صد آه که چون قافله ریگ روان
میروم راه و ندارم خبر ازمنزل خویش ۴

نشد از آب شدن در صدف سینه گهر
چه کنم گر نکنم خون دل ناقابل خویش ؟ ۵

عالم از دست حنا بسته نگارستانی است
من درمانده به پیش که برم مشکل خویش ؟ ۶

چه زنم قطره درین بحر به امید کنار؟
چون گهر گرد یتیمی است مرا ساحل خویش ۷

آب چون ابر کند همت سرشار، مرا
از گهر مهر زنم گر به لب سایل خویش ۸

به تماشای تو هرکس ز خود آید بیرون
تا قیامت نکند یاد ز سر منزل خویش ۹

زود باشد که به صد شمع و چراغم جوید
دور کرد آن که مرا بیگنه ازمحفل خویش ۱۰

نیست از رحم به عاشق سخن سخت زدن
چه به هم می شکنی بال و پر بسمل خویش؟ ۱۱

نیست صائب به جز ازچشم تهی، چون غربال
حاصل سعی من از خرمن بی حاصل خویش ۱۲