غزل ۵۰۵۰ - حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش

حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش
خال تو دانه ای است که دام است ریشه اش ۱

روی تو آتشی است که زلف است دود او
شیری است غمزه تو که دلهاست بیشه اش ۲

سروی است قامت تو که ازجای می کند
در هر دلی که پنجه فرو برد ریشه اش ۳

دست از هنر چگونه نشوید کسی به خون ؟
فرهاد را ز پای درآورد تیشه اش ۴

چون اختیار پیشه و شغل دگر کند؟
صائب که شد ز روز ازل عشق پیشه اش ۵