غزل ۵۰۴۹ - هردل که داغدار شود از نظاره اش

هردل که داغدار شود از نظاره اش
پهلو به آفتاب زند هر ستاره اش ۱

باشد ستاره درشب تاریک رهنما
شد زیر زلف رهزن من گوشواره اش ۲

ابروی او اگر چه هلال گرفته ای است
تیغ برهنه ای است زبان اشاره اش ۳

شرمنده است پیش قدش درنشست و خاست
باغ از گل پیاده و سرو سواره اش ۴

ازگریه چشم هرکه چو بادام شد سفید
نظاره بنفشه خطان است چاره اش ۵

آن را که دربساط چو گل هست خرده ای
در دست صد کس است گریبان پاره اش ۶

زاهد نظر به مردم بالغ نظر، بود
طفلی که زهد خشک بود گاهواره اش ۷

بر شیشه دل است گواراتر از شراب
زخمی که می زند دل چون سنگ خاره اش ۸

صائب فتاد هر که درین بحر بی کنار
چون گوهرست گرد یتیمی کناره اش ۹