غزل ۵۰۷۰ - از بیقراری دل اندوهگین خویش

از بیقراری دل اندوهگین خویش
خجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش ۱

در وادیی که روبه قفا می روند خلق
در قعر چاهم از نظر دوربین خویش ۲

ای وای اگر مرا نکند آب،انفعال
زین تخمها که کاشته ام در زمین خویش ۳

آن خرمنم که خوشه اشک است حاصلم
از جیب و دامن تهی خوشه چین خویش ۴

یوسف به سیم قلب فروشی ز عقل نیست
ما صلح کرده ایم زدنیا به دین خویش ۵

یک نقش بیش نیست نگین را و لعل او
دارد هزار رنگ سخن درنگین خویش ۶

از بس گرفته است مرا در میان گناه
از شرم ننگرم به یسار و یمین خویش ۷

دایم به خون گرم شفق غوطه می خورم
چون صبح صادق از نفس راستین خویش ۸

چون شبنم است بستر و بالین من ز گل
در خارزار، از نظر پاک بین خویش ۹

گرد یتیمی گهر پاک من شود
گرد از دلی که بسترم از آستین خویش ۱۰

چون گل فریب خنده شادی نمی خوریم
نقش مراد ماست ز چین جبین خویش ۱۱

صید مراد ازوست که درصید گاه عشق
گردد تمام چشم وبود درکمین خویش ۱۲

صائب ز هر که هست به کردار کمترم
در گفتگو اگر چه ندارم قرین خویش ۱۳