غزل ۵۰۷۲ - از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش
آتش زنم به محفل و باشم به جای خویش ۱

زان مطرب بلندنوا در ترانه ام
چون نی نمی زنم نفسی بر هوای خویش ۲

زان ساقی خودم که نیابم درین جهان
مردی سزای باده مردآزمای خویش ۳

چون نیست هیچ کس که به فریاد من رسد
خود رقص می کنم چو سپند از نوای خویش ۴

صائب من آن بلند نوایم که می زنم
دربرگریز جوش بهار از نوای خویش ۵