هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از استقلال و بینیازی خود از دنیا و دیگران سخن میگوید. او به جای وابستگی به طبیعت و دیگران، به درون خود و ارتباط با خداوند تکیه میکند. همچنین، از خلوت معنوی و آرامش درونی خود صحبت میکند و تأکید میکند که از سخنان جانافزای خود لذت میبرد و نیازی به تأیید دیگران ندارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۵۰۷۳ - تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش
تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش
چون گردباد محو کنم نقش پای خویش ۱
مستغنی از بهارم وآسوده ازخزان
در دشت ساده دل بی مدعای خویش ۲
خلوتگهم ز بکر معانی است پرزحور
آماده است جنت من درسرای خویش ۳
ازآب زندگی نکشم منت حیات
چون خضر،سبزم از سخن جانفزای خویش ۴
رد و قبول خلق به یک سو نهاده ام
یکروی ویک جهت شده ام با خدای خویش ۵
ساکن زآرمیدگی من بود زمین
گردون ز جا رود چو درآیم زجای خویش ۶
صائب مرا به باغ وبهار احتیاج نیست
صد باغ دلگشاست مرا از نوای خویش ۷
چون گردباد محو کنم نقش پای خویش ۱
مستغنی از بهارم وآسوده ازخزان
در دشت ساده دل بی مدعای خویش ۲
خلوتگهم ز بکر معانی است پرزحور
آماده است جنت من درسرای خویش ۳
ازآب زندگی نکشم منت حیات
چون خضر،سبزم از سخن جانفزای خویش ۴
رد و قبول خلق به یک سو نهاده ام
یکروی ویک جهت شده ام با خدای خویش ۵
ساکن زآرمیدگی من بود زمین
گردون ز جا رود چو درآیم زجای خویش ۶
صائب مرا به باغ وبهار احتیاج نیست
صد باغ دلگشاست مرا از نوای خویش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۰۷۲ - از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش
گوهر بعدی:غزل ۵۰۷۴ - حسن تو غافل است ز قدر و بهای خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
