غزل ۵۰۸۲ - شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

شد سرمه سویدای دل از نور جمالش
ای وای اگر تیغ کشد برق جلالش ۱

چون مور، دل خام طمع بال برآورد
تا شد زته زلف عیان دانه خالش ۲

خط بر سر رعنایی شمشاد کشیده است
هر چند که بیش از الفی نیست نهالش ۳

چون آینه آن کس که ز صاحب نظران شد
درکوچه و بازار بود صحبت حالش ۴

در پوست نگنجد گل از اندیشه شادی
غافل که شکرخند بود صبح زوالش ۵

رنگین سخن آن به که بسازد به خموشی
طاوس همان به که نبیند پروبالش ۶

چون بر سر گفتار رود خامه صائب
دیوانه شود بوی گل از لطف مقالش ۷