غزل ۵۱۱۰ - محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض

محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض
گرفت خاک سیه،داد مشک ناب عوض ۱

ستاره ای به دل از داغ عشق او دارم
که نه به ماه کنم نه به آفتاب عوض ۲

به نور عقل درین انجمن کسی بیناست
که کرد دولت بیدار را به خواب عوض ۳

شدم خراب زبیم خراج،ازین غافل
که گنج می طلبند از من خراب عوض ۴

متاع دل به کسی داده ام که خرسندم
ز بد معاملگی گر دهد حساب عوض ۵

که می خورد به می ناب، زهد خشک مرا؟
که با محیط گهر می کند سراب عوض ؟ ۶

بهشت نقد شود رزق خوش معامله ای
که می فروشد و گیرد زمن کتاب عوض ۷

مگر به عشق دل خویش خوش کنم صائب
و گرنه عمر ندارد به هیچ باب عوض ۸