غزل ۵۱۳۹ - دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟

دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟
کز رشته می شود گهر شاهوار جمع ۱

گردید مخزن گهر ولعل سینه اش
تاکرد پا به دامن خود کوهسار جمع ۲

در یک نفس به باد فنا می دهد خزان
چندان که برگ عیش کند نوبهار جمع ۳

شستم ز کار هردو جهان دست،چون نشد
کار غیور عشق تو با هیچ کار جمع ۴

هر خرده ای که جمع کنی خرج آتش است
زنهار زر چو غنچه مکن دربهار جمع ۵

خوش وقت آن که چون گل رعنا درین چمن
دل از خزان نمود به فصل بهار جمع ۶

در برگریز سبز بود،هر که می کند
دامان خودچو سرو درین خارزار جمع ۷

باگریه همرکاب بود خنده اش چو برق
دل چون کنم ز شادی ناپایدار جمع؟ ۸

ته جرعه ای است ازجگر داغدار من
داغی که هست درجگر لاله زار جمع ۹

یکرنگی از دورنگ طمع داشتن خطاست
چون دل کنم ز گردش لیل و نهار جمع ؟ ۱۰

چون تاک هررگم به رهی سیر می کند
خاطر شود چگونه مرا درخمار جمع؟ ۱۱

صائب ز باد دستی حسرت به خرج رفت
چندان که کرد آه دل بیقرار جمع ۱۲