غزل ۵۱۴۵ - به که نطق خویش ازاهل زمان دارم دریغ

به که نطق خویش ازاهل زمان دارم دریغ
نغمه داودی ازآهن دلان دارم دریغ ۱

حرفهای راست را چون تیر در دل بشکنم
این خدنگ راست رو را از کمان دارم دریغ ۲

در خور بی جوهران گوهر به بازار آورم
حرف جوهردار از تیغ زبان دارم دریغ ۳

گوش گل از پرده انصاف چون مفلس شده است
به که من هم نغمه رااز بوستان دارم دریغ ۴

در نقاب خامشی یک چند رو پنهان کنم
بکر معنی را ازین نامحرمان دارم دریغ ۵

دیده یوسف شناسی نیست درمصر وجود
به که جنس خویش را از کاروان دارم دریغ ۶

گوهر من بی بها و اهل عالم مفلسند
گوهر خود را ز چشم مفلسان دارم دریغ ۷

من که شهری تر ز مجنونم درآیین جنون
چون سر خود را زسنگ کودکان دارم دریغ؟ ۸