غزل ۵۱۴۶ - عالم بالا ندارد فیض ازپاکان دریغ

عالم بالا ندارد فیض ازپاکان دریغ
قطره خود را ندارد از صدف نیسان دریغ ۱

زر که صرف کیمیا گردد یکی صد می شود
خرده جان را چرا کس دارد از جانان دریغ؟ ۲

رزق می آید به پای میهمان از خوان غیب
بی نصیب آن کس که نعمت دارد از مهمان دریغ ۳

صاف کن دل تا ازان رخسار صافی برخوری
تابه چند آیینه داری ازمه کنعان دریغ ؟ ۴

دامن دولت چو هر ساعت به دست دیگری است
دست تا از توست از سایل مدار احسان دریغ ۵

آن که ازدندان دهانت پر ز گوهر ساخته
نیست ممکن تالب گور از تودارد نان دریغ ۶

بس که شد امساک صائب عام در دوران ما
سنگ می دارند از دیوانگان طفلان دریغ ۷