غزل ۵۱۵۲ - به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ

به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ
به گنج راه نبردی درین خراب دریغ ۱

تمام عمر تو درفکرهای پوچ گذشت
نشد محیط تو صافی ازین حباب دریغ ۲

به عالمی که دل ساده می خزند آنجا
هزار نقش پریشان زدی برآب دریغ ۳

غذا ز بوی دل خود کنند سوختگان
تو هیچ بوی نبردی ازین کباب دریغ ۴

به خط و خال مقید شدی ز چهره دوست
نشد نصیب تو جز گرد ازین کتاب دریغ ۵

درین بهار که یک چهره نشسته نماند
رخی به اشک نشستی ز گرد خواب دریغ ۶

به نور ذره سفر سفر می کنند گرمروان
تو پیش پای ندیدی به آفتاب دریغ ۷

به وعده های دروغ زمانه دل بستی
شدی فریفته موجه سراب دریغ ۸

ز پیچ و تاب شود رشته امل کوتاه
تو تن چو رشته ندادی به پیچ و تاب دریغ ۹

ز باده ای که حریفان سبو سبو خوردند
به نیم دور شدی پای دررکاب دریغ ۱۰

زوصل دوست به فردوس آشتی کردی
صفای چهره ندانستی ازنقاب دریغ ۱۱

ز عکس، دیده آیینه سیر شد صائب
تو سیر چشم نگشتی ز خورد و خواب دریغ ۱۲