غزل ۵۱۵۱ - دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ

دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ
شبی به روز نکردیم زیر پای چراغ ۱

به ناامیدی من رحم کن که می سوزد
طبیب بر سر بالین من به جای چراغ ۲

همیشه زیر سیاهی است داغ روزن من
درآن حریم که تاریک نیست پای چراغ ۳

بس است معذرت کشتنم پشیمانی
که آه سرد نسیم است خونبهای چراغ ۴

اگر چه ریخت ز هم تاروپود فانوسم
به گردش است همان درسرم هوای چراغ ۵

اگر ستاره به خورشید می رسد صائب
کجا رسد به رخ آتشین صفای چراغ ؟ ۶