غزل ۵۱۵۴ - نیست برآیینه دردی کشان گرد خلاف

نیست برآیینه دردی کشان گرد خلاف
می توان چون جام می دیدن ته دلهای صاف ۱

زان شراب لعل سرگرمم که کمتر قطره اش
سوخت کام لاله آتش زبان را تا به ناف ۲

باده بی درد از میخانه دوران مجوی
لاله نتوانست یک پیمانه می را کرد صاف ۳

خاکساران محبت را شکوه دیگرست
سبزه ازبال و پر سیمرغ دارد کوه قاف ۴

ما کجا، اندیشه برگرد سرگشتن کجا ؟
میکند خورشید تابان ذره را گرم طواف ۵

درنگیرد صحبت عشق و خرد بایکدیگر
چون دو شمشیرست عقل و عشق و دل چون یک غلاف ۶

رو نگردانند عشاق ازغبارحادثات
آبروی جوهر مردی بود گرد مصاف ۷

هر صفت را از بهارستان قدرت صورتی است
زان به شکل خنجر الماس می روید خلاف ۸

غمزه اش از قحط دل، دزدیده می آید به چشم
هیچ کافر برنگردد دست خالی از مصاف ۹

هر که دستش برزبان سبقت کند مردست مرد
ورنه هر ناقص جوانمردست درمیدان لاف ۱۰

در دل تنگم خیال طاق ابرویش ببین
گر ندیدستی دو تیغ بی امان دریک غلاف ۱۱

در جواب این غزل گستاخ اگر پیش آمده است
قاسم انوار خواهد داشت صائب را معاف ۱۲