غزل ۵۱۹۴ - در زلف تو آویخت دل از قید علایق

در زلف تو آویخت دل از قید علایق
سررشته پیوند بود تاب موافق ۱

پهلو به حیات ابدی می زند آن زلف
این است سوادی که به اصل است مطابق ۲

از عشق شکایت گنه حوصله ماست
باکودک بدخو چه کند دایه مشفق؟ ۳

دیگر نشود جمع به شیرازه محشر
هردل که پریشان شود ازناله عاشق ۴

همت ز دل وعرض تجمل بود ازدست
منت ز خلایق بود و رزق ز خالق ۵

ای سرو مزن باقد او لاف رعونت
کاین جامه به هر بی سرو پانیست موافق ۶

آگاه ز عیب و هنر خویش نگردد
تاچشم نپوشد کسی ازعیب خلایق ۷

نشگفت اگر ازتیغ تو وا شد دل صائب
جان تازه کند صحبت یاران موافق ۸